این واژه ها عطر پرنده می دهد...

با دست هایت جنگلی را

میان گیسوم  موهایم بکش.

و با قدم زدن کنار حرف هایم

پای خزر را

به چهار پنجره مسدود اتاقم،

باز کن.

دوربین ات را روشن کن

 (لانگ شات!)

و بر جنون زنی که،

 با بید مجنون عکس دونفره می اندازد!

نخند.

من تمام کافه های باز و بسته ی ِ این شهر لعنتی را...

به هوای قرار دونفرمان

قرق کرده ام.

 

نوشته شده در ٢٧ مهر ۱۳٩۳ساعت ۱٠:٤۳ ‎ق.ظ توسط leila.ranjbaran نظرات ()


Design By : Pichak