این واژه ها عطر پرنده می دهد...

چشم هایت راببند!

دریا را خواهی شنید.

گوش هایت را بگیر!

پرنده را خواهی دید.

همین جا بمان

نفس ات را درسینه حبس کن!

می ترسم ،

 این شعر نا تمام  بماند....

 

-----------------

صراحت شکیب واژه ها

در دهان توست.

رویای هزار ترانه

از لب های تو!

فرو می چکد بر هزارآواز

--------------------------------

بیآغازبهار پنج فصل را

با ملودی آوازت

گلهای گیتار ،نت به نت شعر می شوند

از دکلمه ی جوهر و کاغذ

با انگشتان تو!

----------------------------------

رایحه ی خندهایت را بریز روی پیراهنم

پروانه ای از حنجره ات

آرام آرام می شکوفد از پیله اش

و بهار نارنج می دود

در رگ های خاکستر ی ام...


 

نوشته شده در ٢٧ فروردین ۱۳٩٤ساعت ۱٠:٥۳ ‎ق.ظ توسط leila.ranjbaran نظرات ()


Design By : Pichak