این واژه ها عطر پرنده می دهد...

صدایت دلواپسی رود ، در رزمگاه دریاست

وبغض جامانده در گلویت

کبریتی بر باروت دلتنگی ام.

 

با چشم هایت تا منتهای دیوانگی بگریانم

خط خطی کن طرح مرغی رهیده را

برآرامستانِ مرمرین سینه ام

وشعری بنویس ،

 بسان لکه های پر رنگ پلنگ بر فریاد آهوانه ام...

 

جنون رسیده ی دوات و قصیده ی ناتمام کاغذ!

پنهان شو در وسوسه ی ناتمام شعر

طرح یک پروانه ی منقلب باش

بر شانه های عریانم

بگو! کجای این شب بیداربخوابم

تا رویا خویشی ام پس بیفتد.

 

نوشته شده در ۱٥ تیر ۱۳٩٤ساعت ٢:٤٠ ‎ق.ظ توسط leila.ranjbaran نظرات ()


Design By : Pichak